“Bilmiyorum… Bana neden böyle davranıyorsun bilmiyorum? Ben
sana ne yaptım?”
Bu cümleyi söyledikten sonra “Ne yaptığını bal gibi
biliyorsun.” Demeni o kadar çok isterdim ki…
Ama demedin. Sana söylediğim yalanları bilip bilmediğini
asla belli etmedin. İçim içimi kemiriyor. Aramızdaki soğukluğun sebebinin ben
olması ihtimali beni delirtiyor. Ve biliyor musun aslında neredeyse eminim
bildiğine. Çünkü durup dururken kimse kimseye bu kadar uzun süreli bir soğukluk
kini tutmaz.
Merak ediyorum bir insan onun dediklerine harfiyen uyan, tek
bir kötülük yapmayan insandan nasıl soğur? Belki de müdahale etmeliydim. Belki
de soğukluk müdahale edilmedikçe yayılan bir yangındır.
Her türlü yaklaşımı denedim. Ama yanlış tedaviyle durumu
iyice kötüleşen bir hasta gibi seninle olan bağımız da kopma noktasına geldi, asla
kopmadı. Keşke koparıp atsaydın, daha kolay olurdu. O kadar inceldi ki bağımız
dokunmaya korkar oldum kopacak diye. Keşke koparmaya cesaretim olsaydı. Belki
başka yerden bağlanırdık. Belki bu sefer kalpten?
Ama insan affetmeli değil mi? Eski günlerin hatırına.
Ya da belki ben paranoyağımdır. Belki de sadece sen
acımasızsındır.
Kendi hayatını düzene sokmak için başkalarını hayatından
çıkaran bencilin tekisindir.
Bilemiyorum belki de sadece hayat böyledir. Bazıları
duygusal, bazıları acımasız.
