Poşet

     Ne kadar değiştiğimi görmek için baktığım fotograflarda ne kadar değişmediğimi görüyorum. Her şey aynı. İşin üzücü kısmı da 10 senede değişmemiş olmam değil, 20 sene sonra da değişmeyecek olmam. Bir travma yaşamadığım müddetçe değişmeyeceğimden eminim. Zihinsel bir süreçle de kendimi değiştiremeyeceğime göre...
    En iyisi olduğun kişiyi kabullenmek. Kabullenemiyorum.

     Napıyoruz lan biz? Napıyoruz amına koyim? Onu anlamıyorum. Ne için bu yaşamak? Bu huzursuzluk neden? Huzursuz olmak için hiçbir sebebim yokken hem de.
    Geçmiş mi? Bırak ulan yakamı. Gerizekalının tekiydim işte. Kabul ediyorum. Artık rahat bırak beni.
    Hayır geçmiş de değil. Gelecek mi? Ne bileyim? Huzur bulacağımı düşündüğüm duraklara ulaştım. Ama yok. Niye yok diye diye azıcık mutluluğu da kararttım.
    Belki de huzur bulmamalıyızdır? Cevap budur. Çok merak ediyorum. Lütfen söyleyin: Mutlu musunuz? Bende mi bi sorun var?

    Benim teorik olarak mutlu olmam lazım lan. Bu huzursuzluk nerden geliyor? Yaşlanıyor muyum? İçimdeki ateş sönüyor gibi hissediyorum.
    Geri kalan yaşamımı o ateşin közüyle devam ettirecek gibi hissediyorum.

    Ne bileyim ya. Yazamıyorum da. Ateş mateş kalmadı ki. Bomboş bir insan oldum. İstemediğim şeyleri yapıyorum. İstediğim şeyleri yaptığımda da o kadar da çok istemediğimi farkediyorum.

    Belki de hayat normalleşme eğilimindedir. Uzun süredir mutluyumdur. Alışmışım ve farkına bile varmamışımdır. Belki de bir düşüş yaşamam gerek. Bilemiyorum.

    Gençlik ateşim söndü. Sebep bu. Yaşlandım. Artık yaptığım her şey alışkanlıktan. Birkaç şey hariç hiçbir şeyden zevk alamıyorum. Eskinden zevk aldıklarımdan da.

   Hayallerim zaten gerçekleşemeyecek kadar uçuk şeyler olduğundan tutunacak bir hayal dalım da yok.

    Bir poşet gibi yaşıyorum. Ne olacak hiç bilmiyorum.

Hamam Böceği

Odaya girdiğimde saat 02.30du. Odanın ışığı yanmadığı için tuvaletin ışığıyla idare etmek zorundaydım. Yatağa uzanıp olanları unutmayı planlarken yatağın kenarında bir hamam böceği gördüm. Bayağı büyük bir şeydi. Kendimi bildim bileli böceklerden korkarım. Ancak o an korkmadım. Yere oturdum, olanlardan habersiz, sessizce duruyordu. Hiçbir günahı yoktu. Var olmaktan başka hiçbir suç işlememişti. İşte orda, benim tüm çaresizliğimin aktığı yatağın kenarında masumca duruyordu. O kadar masumdu ki başını okşayasım geldi. Bir başı vardı elbette.

Ancak çirkindi. Siyahtı bir kere. Kelebeklerle aynı türden olmasına rağmen hep nefret edilen, kovalanan bir canlı olarak yaşamını devam ettirmeye çalışıyordu. Bilemiyorum belki biraz da yüzsüzdü. İstenmediği yerlere girip çıkıyordu. Bizse sürekli genişliyor, onu bizimle aynı ortamda bulunmak zorunda bırakıyorduk.

O an o hamam böceğinin aslında ben olduğumu anladım. İnsanlardan kaçtıkça insanlar sürekli genişliyor, beni içlerine alıyorlar, içlerinde ne kadar çirkin durduğumu gördüklerinde de tiksinerek bakıyorlardı. Ben de siyahtım. Ben de çirkindim. Ben de en az bir hamam böceği kadar yüzsüzdüm. Ama birazdan öleceğini bilmeden etrafına bakan bir hamam böceği kadar da masumdum.

Hamam böceğine dikili gözlerimden 3 damla yaş aktı. 2si sol gözümden. Onu öldürmek zorundaydım. İçimdeki hamam böceğini öldürmek gibi bir metafor değil. Onu gerçekten öldürmek zorundaydım çünkü yatmak istiyordum. Yatarken üstümde gezinmesini istemezdim. Peki kelebekler? Kelebeklerle yatabilirim çünkü onlar renkli ve güzeldirler.

Yerde duran ayakkabılarımdan biriyle hamam böceğine güçlü bir tekme indirdim. Korkuyla ayakkabıyı kaldırdığımda can havliyle kaçmaya çalışan hamam böceğini gördüm. Ne olduğuna anlam veremiyordu. O sadece yaşamaya çalışıyordu. Tek hatası istenmediği bir yerde olmasıydı. Ama o istenmediğini bilmiyordu ki? En azından kafasına cüssesinin 10 katı bir eşya onu öldürmek amacıyla vurulana kadar.

Ben de bilmiyordum. Belki de biraz geri zekâlıyımdır. Veya kibirliyimdir. Ancak o gün ben de biraz öldüm. Yıllardır ölmeye devam ediyorum. Hamam böceğinin üstüne indirdiğim ayakkabı gibi benim de üstüme merhametsizce indirilen gülüşler, acıyarak veya tiksinerek bakan gözler, canımı acıtmamak için söylenmeyen ancak söylenememesi daha da canımı acıtan sözler var.

İnsanlar birbirlerinin zekasını küçümsemeyi bırakmalı artık. Ben bana söylemek istediğiniz ama söylemediğiniz her şeyi anlayabiliyorum. Arkamdan neler konuştuğunuzu zihnimde duyabilecek kadar öldürüldüm ben.

Ruhumun parça parça öldürülmesine de seyirci kalacak değilim. Her ölümde biraz daha kapatıyorum kendimi. Sürekli saldırılan bir insanın kendini korumaya çalışması, evi sürekli kundaklanan bir adamın evinin etrafını duvarlarla örmesi gibi. Bir kaplumbağa gibi. Korunmaya çalıştıkça daha da yavaşlayarak, sırtında daha çok yük taşıyarak. Ama en azından yaşamaya devam ederek.

Kendime kurduğum duygusuzluk hapishanesinde en azından ziyaretçi görmek istemiyorum. Duvarlardaki deliklerden de bakmayın. Biliyorum meraklısınız. Merak etmeyin iyiyim ben. Sizden ne kadar uzak, o kadar iyi. Çünkü bu hapishaneden her kafamı çıkardığımda bir yumruk yiyorum. En iyisi kafamı çıkarmamak. Mazoşist değilim.

Benden utandığınız için üzgünüm. Özür dilemiyorum. Üzgünüm. Tiksinerek baktığınız için üzgünüm. Sanki bir hamam böceği görmüşçesine...

Beni görmemeniz için siyahlara büründüm ama sürekli ışığı açıp bakmak istiyorsunuz. Siz ışığı açmazsanız ben de sizin için var olmaktan çıkarım endişelenmeyin.

Beni yalnız bırakın. Ben sizden uzak olurum. Karşılaşırsak panik yapmayın. Emin olun ben sizden daha çok korkuyorum. Koşuyorsam sizden kaçmak için koşuyorum telaşlanmayın. Biraz sabırlı olursanız hayatımız boyunca bir daha görüşmeyeceğiz.