Loş Işık

   Boşlukta loş bir ışık altında süzülüyorum. Titrek bir mum alevi sebebiyle oluşan loş ışıktan farklı olarak gücü bitmemiş bir ampulün umursamazca " aydınlatmadığı " bir loş ışık.

" Biliyorum istersen aydınlatabilirsin, lütfen rica ediyorum biraz daha çabala. Ölmek üzereyim, tek istediğim en azından aydınlıkta ölebilmek " diye yalvarıyorum. Ancak ampul beni umursamamaya devam ediyor.

Canımı acıtan ise binlerce wattlık ampuller altında mutlu mesut dans eden insanların olduğunu bilmek. Yolları aydınlık onların. Nereye gideceklerini görebiliyolar. Ne yapmaları gerektiğinden eminler. Bense hiçliğin ortasında loş bir ışıkla lanetlenmiş bir adamdan başka bir şey değilim. Bir adım atsam karanlığa, önümü görmeden, elimdeki minicik ışığı arkamda bırakma korkusu duymadan kocaman bir adım atsam belki aydınlığa ulaşabilirim. Ama o kadar korkuyorum ki ışığımı kaybetmekten adım atamıyorum. Korkuyorum.

Zaman akıyor mu, yoksa durdu mu bilemiyorum. Ağlıyorum ancak gözyaşlarım düşecek bir yer bulamayıp son çare olarak kirpiklerime tutunup orda kalıyorlar. Ellemiyorum. Onların da gidecek bir yeri yok, tutunacakları son dala tutunmaya çalışıyorlar. Çünkü onlar da benim bir parçam.

Yorulup uzanıyorum boşluğa, gözlerimi kapatıyorum. Tek umudum loş ışığımın ampulü da zar zor duyulabilecek bir haykırışla patlıyor. Parçaları boşlukta sürükleniyor. Karanlıktayım. Düşmek istiyorum, düşemiyorum.