Dostlar

Okurken arkaya şunu açın, ben yazarken açtım çünkü. http://www.youtube.com/watch?v=cjVQ36NhbMk&ob=av2e

Gerçekten üzülüyorum acı çeken dostlarıma. Elimden de pek bişey gelmiyor ki. Geçer diye rahatlatayım diyorum samimi olmadığın arkadaş tesellisi gibi olmasın diye başka şeyler düşünüyorum da ne yapabilirim ki? En fazla kafasını dağıtmasına yardımcı olurum pek bir sorun yokmuş gibi davranırım ama o da yüzeysel geliyor. Oturup sorun neyse onun hakkında konuşmaya çalışıyorum iyice yara deşiyor gibi oluyorum. Zaten pek konuşmasını da beceremem ya. Çok düşünmeden konuşurum, genelde de incitirim insanları farkında olmadan. Kimsenin kafasının içini göremiyorum, giremiyorum ki zihnine ah bir girsem anlasam neler oluyor zihinde, ne düşünceler kemiriyor ruhunu hemen söküp alıcam.

Kendi sorunum olduğunda hep " keşke içimdekileri fiziksel olarak akıtsam " derim. Vücudumun kevgir gibi olduğunu, her delikten katran aktığını düşünürüm. Bir yerimi kessem belki akar diye düşünmedim de değil.

Hayır mutluluğu haketmeyen o kadar insan var ki benim dostlarımın acı çekmesini vicdanım kaldırmıyor. Orospu çocukları mutluyken bu adamlar neden mutsuz diyorum. Ama ben kimim ki mutluluğu hak edip hak etmediğine karar vereceğim?

Çok edebiyat bilmem ben. Biraz zorlasam tam asosyal mühendis konuşması yaparım. Kafayı da o raddeye getiririm. Ama zorluyorum gelmesin diye kasıyorum kendimi. İşte azıcık edebiyat bilsem daha süslü cümleler kurarım belki karşıdakini etkiler, belki bana saygı bile duyar insanlar. Dediklerimi dikkate alırlar.

Üzülmeyin lan. Elimden de ancak bu geliyor napayım. Hayat güler elbet. Gülmese de siz gülün. Bak bana.

Şimdiye şarkı bitmiştir. Bitişte de bunu dinleyin. http://www.youtube.com/watch?v=R705gJ4P2xo

Not : Az önce ağlarken tipime baktım da hiç değişiklik yok. Farkettirmeden ağlayabilirmişim aslında.