huzur

hayata ağlayarak başlıyoruz zaten. güzel devam etmesinin ne kadar saçma olduğu da açık deği mi?
kaç kişiye kaç kere söyledim bilmiyorum. huzur istiyorum. tam huzur. uzun süreli, ruhumun temizlendiğini hissedene kadar sürecek bir huzur...
öyle for the love of god dinlerken hissedilecek bir huzur değil. karlı bir güne uyandıktan sonra poğaça çay sigara üçlüsünün yaşattığı huzur değil.
anladınız işte. anlık huzur istemiyorum. ha bitti ha bitecek diye düşünürken anımın hiç olmasını istemiyorum. istediğim ne zaman bitecek diye düşünmeden, o huzuru yaşayayım. yaşamanın tadına varayım.
koynunda yatan sevgilinin kokusunu içine çekerkenki huzuru istiyorum. güneş doğraken denize bakmayı istiyorum. saatlerce bakmayı.. zamanın geçmesinin dert olmamasını istiyorum. zamanın durduğu anları istiyorum. ama şu hayatta öğrendiğim tek bişey var. istediklerinin sadece en basitleri olur.
hayat ı tanımla deseler huzursuzluğu kovalarken geçen zaman derdim. çünkü gerçek huzur diye anlattığım şey aslında yok. olamaz da. evrenin bir kanunu olabilir bilmiyorum ama neredeyse imkansız.çünkü işte bu an dediğin anda bişeyler çıkıyor.
evren buna izin vermiyor anlayacağınız. nedense sizi 0 yapmak için çabalıyor. ne + yani mutlu ne de - yani mutsuz olmanızı istiyor. toprak olmanızı istiyor. toprak gibi nötr olmanızı. bu sebepledir ki insanın en mutlu anında mutsuzluklar çıksın
bu sebepledir ki insanın en mutsuz anında bir çare bulunsun. işte bu yüzden hayatı nötr yaşamayı seçtim. mutsuzluğa üzülmemeyi mutluluğa sevinmeye tercih ettim. mutsuz olmanın acısı o kadar çok ki
mutlu olmamayı, hayatı nötr yaşamayı seçtim. evrene itaat...