Hikaye'm

Yazan adam. Ama hiç kendi hikayesi olmadı. Başlamamış hikayelerin mutsuz sonları vardı içerisinde.





Dizlerinden derman kesilene kadar yürüdü. Dermanı kesildi ve düştü. Kimse görmedi düştüğünü, hala yerde olduğunu da kimse görmüyor. Birileri! geçerken öylece bakıyor belki yardım eder diye ama kimse görmüyor düştüğünü. Tanrı cezası bir güç olsa gerek bu görünmezlik.





Yürümeye koyulduğunda, her adımının bir başlangıç olmasını istedi. Kendi hikayesi için yürüdü, sonunu önemsemeden. Hani pek hayra alamet de değildi sonu pek. İçerisinde hep mutsuz sonlar vardı. Ama yine de olmadı. Düştü sonunda, kaldı öylece öğlen güneişinin altında ters dönmüş kaplumbağa gibi.





Kendi hikayesini kendi yazdı sonra, bir sona bağlamaya çalıştı. Ama farketti ki yazdığı hikaye onun için hiç başlamamıştı. Tanrı olmadığıın kesinkes farkına vardı o an ve insan kendi kaderini kendi yazar rezilliğini tüm utancıyla yedirdi insanlığa. Elindeki senaryo hakkında hiç bir fikrim yok benim ama oyunculuğu berbat işte bunu söyleyebilirim.