Sadık Dayı

O meşhur Hz. Ömer hikayesini bir kitapta okumadım ben. Okumakla pek aram yok zaten, tüm gayretim yazmak adına. Belki de bir şekilde tutunmak için kelimeleri sallıyorum bir halat gibi. Ben o hikayeyi ilk kez, mahallede otururken duymuştum. Sakalları, saçları ak Sadık Dayı anlatmıştı. Herkes Deli Sadık derdi, görünüşü de el verişliydi buna. Ayakkabasının biri farklı, öteki farklıydı, çorapları da keza öyle. Çoğu zaman gerçekleşmesi imkansız hikayeler anlatırdı, biz inanmasak da dinlerdik, o kadar fantastik kurgular Tolkien’den bile çıkamazdı. Keşke o günler de not alsaymışım, güzel şeyler çıkabilirdi. Artık ulaşma imkanım da yok, geçen yıl kaybettik kendisini, Allah rahmet eylesin.


Bir gün elinde para, küfrederken, sokağın köşesinde gördüm, gittim yanına oturdum.”Hayırdır Sadık Dayı” dedim. Elindeki paranın Atatürk resmine bakıyordu, “ulan ulan niye benim anamı sikmedin de babam olmadın” diye veryansın ediyordu paraya. Bir gülme gelmişti ama tuttum kendimi . Kafamın ufaktan uçmaya başladığı günlere denk geliyordu o günler çünkü. Bizim belki deniz kenarında şarapcı bir balıkçımız yoktu ama Sadık Dayı'mız vardı. Onun saçma muhabbetlerinden kendime ders almaya çalışacaktım.


“Sadık Dayı” dedim “ben çok kötüyüm be, bırak şimdi parayı. Aşık oluyorum galiba, oldum hatta bildiğin.”

“İyi ben bunu cebime koyayayım da, bir kola al gel ısmarla bakalım, kuru kuru gitmez öyle.”

“Dur bekle kola köpeğin olsun be Sadık Dayı.”


Kolayı alıp geldim, bardağı doldurup verdim, daha kendi bardağıma geçmeden, tekrar uzattı boş bardağı. Aldım tekrar doldurdum verdim, ben daha yine başlamadan kendi bardağımı dolurmaya, yine uzatmıştı boş bardağı.


“Dur Sadık Dayı” dedim, “ben kendime doldurayım al sen şişeden devam et.”


Şişeyi verdiğimle tepesine dikmesi bir oldu. Mahallede rekor ondaydı. 11 dakika da 2.5 litre kolayı bitirmişliği vardı. Benim ise 17 dakikalık bir rekorum vardı. En eften püften bir rekordu bu benim için, ve şu an ziyadesiyle midemin ağzına sıçmış olan bir rekor. Şişeyi yarıladıktan sonra;


“Hz. Ömer’in hikayesini bilir misin?” diye sordu. “Yoo hayır” dedim.

“Zamanında Hz. Ömer adamın birine demiş ki, her sabah evime geleceksin ve diyeceksin ki, yaa ömer sana da ölüm var, ve ben sana her sabah bir altın vereceğim. Adam hemen kabul etmiş.”

“Bir altın mı? Bana versin her gün bir altın, pankartlarla tezahuratlarla giderim yanına be.”

“Dur işte, adam hergün gidiyormuş, yaa Ömer sana da ölüm var işte diyormuş ve altını alıyormuş. Bir gün gitmiş, yaa Ömer sana da ölüm var işte demiş. Hz. Ömer altını vermiş ve demiş ki, bundan sonra gelme. Adam şaşırmış. Hayırdır Ya Ömer! Bir kabahat mi işledim? Hz. Ömer de cevaplamış. Yok, ondan değil. Bu sabah aynaya baktım da sakalamın bir teli ağarmış. Artık hergün söylemene gerek yok, ben her sabah hatırlayacağım çünkü.”


Hikaye bana güzel gelse de benim girdiğim konuyla ilgili bir boka bağlayamamıştım. Ne alaka diye de soramadım adama, şevkini kırmamak için. Başka bir hikaye beklentim vardı.


“Baksana” dedi, “benim sakallarım da hep ağarmış.”

“Eee kes o zaman” dedim.

“Ellerim titriyor artık.”


Sonra ayağa kalktı şişeyi de eline alıp. Bir şey de diyemedim. Onu son görüşümdü, 2 gün sonra öldüğü haberini aldım.


Bugün aynaya uzamış sakallarıma baktımda, ön tarafta 4-5 tel ağarmış gördüm. Hemen aklıma Sadık Dayı, o ilk gün geldi, ondan aşık olmamla ilgili bir hikaye bekleyişim ve o hikaye. Yaa Giampaolo sana da ölüm var dedim aynada kendime bakıp. Hala bir öğreti niyetine hikaye duymamıştım, anlatacak biri de yok artık. Hala ilk günkünden bir farkım yoktu, bir şeyleri beceremeyen bir aşık… Kendim yazıyordum hikayelerimi hem. Ama hiç biri de öğretmiyordu nasıl davranacağım konusunda bir şeyi bana. Hep nasıl davranılmaması gerektiğini ve keşkeleri tekrar gözüme sokuyordu yazdıklarım. Belki de bize yol gösteren de hep başkalarının pişmanlıkları ve keşkeleriydi zaten.