Sen Güzelsin Hayat Değil

"Büfeden bir paket sigara almak istemişti, “bir paket parlement verebilir misin abi, ne kadardı?” diye sordu. Adam 9.5 tl olarak cevapladı ki o kadar dahi parası yoktu. “İyi o zaman sen bir anadolu ver abi, bir de çakmak”.


Köprüye çıktı, sigarasını yaktı. Köprünün en ortasında durdu, demirlere tutunuyordu sıkı sıkı. Sağına baktı, merdivenlerde oturan bir kız gördü ve çok güzeldi, çok güzel gelmişti ona o an. Baktı baktı, kızda farketmişti. Kız kafasını kendisine çevirir çevirmez, birden önüne döndü. Önce sağ ayağını kaldırdı, sonra sol… Artık demirin arka tarafındaydı. Kız koşmaya başladı yanına doğru “ne yapıyorsun be!” diyerek. Son bir kez kıza baktı.


“sen güzelsin, hayat değil.”


Ve ellerini demirden bıraktı. "




Duygular kendi şaşalı dönemlerimizin birer değersiz argümanlarıdır. Sürekli dilimizle ortaya sürer ve ilk itirazda yenilgiyi kabullenip çekilmek zorunda kalırız. Bu biziz, altın çağı çoktan geride bırakmış, kaybolup sonra bir köprü altında umursamaz bir saç sakal karışımı tavırla şarap içen ve geriye sarhoş olmaktan bir şey bırakmayan neslin hiç savaşmaya başlamayacak olan yenik neferleri… Ve aksi yönüne tarih onursuzluk olarak not düşmüştür. Bu da sanırım bize tanrı tarafından verilen kolay lokma ya da başka bir açıyla sus payıdır. Her insan belli dönemlerde belirli duyguları daha keskin hisseder. Sürekli huzur, refah ve mutluluk süren insan görülmemiştir pek. Aynı şeyi sürekli huzursuzluk, karamsarlık yahut bilimum depresyon semptomu olan duygular için söylemini ise Egemen kırıyordu, kaideyi pek ala bozacak bir garip istisna olarak. Nefes alan her canlı gibi oda yorulmuştu ama onu diğerlerinden daha ciddi kılan kısık bir sesle kendisine tebliğ ettiği titrek bir “yoruldum” idi. Bunu ruhsal yahut fiziksel olarak ayrı ayrı incelemek lazım gelir ki, elindeki tabancayı kafasına zar zor dayayışı yahut elinin titremesi her iki duruma da delalet olabilir.


(...)


belki devam edebilir...