İyi, Korkak ve Çirkin

Sen iyi bir çocuksun. Ama iyiliğin kalbinden gelmiyor. İyisin çünkü kötülük yapmaktan, kötülüğün doğuracağı sonuçlardan korkuyorsun. İyisin çünkü korkaksın. İşte bu yüzden seni ödüllendirmiyorum.

Tanrının da söylediği gibi iyi bir çocuk olmuştu doğduğundan beri. İnsanları incitmezdi, kötü söz söylemez, kötülükten olabildiğince sakınırdı.
Pek yakışıklı değildi hatta çirkin sayılırdı. Biçimsiz, siyah, biraz seyrekleşmiş saçlarının altında yine biçimsiz siyah seyrek sakalları ve bir yıldır uzattığı kenarları sarkan bir bıyığı vardı. Bunlar da yetmezmiş gibi gözlüklüydü. Ama yüzü arkadaşlarının dediğine göre güzeldi. Yüzün "güzel " dememişlerdi ama. Senin " yüzün " güzel demişlerdi. O da biliyordu vücudunun Tanrının biçimsizlik çalışmalarının en üst ürünü olduğunu.

Ama her şeye rağmen seviyordu kendisini. Diğer insanlar da seviyordu onu. Tam olarak onu olmasa da onun iyiliğini. Aslında kimse korkakları sevmezdi ama o korkaklığını iyiliğin altında saklıyordu.

Pek çok kız sevdi. Çoğu bu sevgisine karşılık verdi ama yine biliyordu onu değil iyiliğini sevdiklerini. Ama iyimserlik ve kendini kandırma dalında dünya rekorlarına sahip olduğundan görmezden geldi, iç sesini bastırdı.

Kimse sevmezdi onu, sevdiğinden sevilirdi. Çünkü iyi adamlara sadece fahişeler aşık olurdu. Korkakları ise onlar bile sevemezdi.