Yolculuk

Watch me closely, i will stand up

Now.

Ayağa kalkıp arkamda tam bir saattir bağıran, koltuğa yapışıp sallayan çocuğa, iki kardeşine ve annesine baktım. Ne olduğunu anlamadan bir saattir sıktığım yumruğumu yedi yaşında olduğunu tahmin ettiğim çocuğun burnuyla elmacık kemiği arasına yerleştirdim. Burnunun kırılmasını elimde hissettim. Sağ elimin üstüne kırılmış burnunda akan kanlar bulaştı. Omzumdan güç alıp bu sefer tam olarak ağzının bitiş noktasına indirdim elimi. Çenesinin kırılma sesi duyuldu. Çaresizlikten ve şaşkınlıktan ne yapacağını bilemeyen çocuk ellerini kafasında birleştirip korumaya çalıştı kendini ama bu sefer de şakağına bir yumruk indirip bayılttım çocuğu.

We will rise

Olayın şokunu üstünden atıp bağırmaya ve bana saldırmaya başlayan annenin boğazını tuttum. Geriye kalan iki çocuk kardeşlerinin yüzünü darmadağın eden bu çelimsiz ve esmer adamı küçük yumruklarıyle annelerinden uzaklaştırmaya çalışıyorlardı. Ama şarkı daha bitmemişti.

We will rise above

Annelerinin boğazını bırakıp köprücük kemiklerinin boğazı ile birleştiği boşluğa böğürerek bir yumruk daha attım. Kadın bayıldı. Baygın yatan kadına hırsımı alamayıp birkaç kere daha vurdum, elim ağrımaya başlayınca bıraktım vurmayı.

Etrafıma baktığımda oalyın şokunu ancak olay bittikten sonra atlatabilen yolcuları gördüm. Bağrışmalar güvenliği dikkatini çekmiş olacak ki hemen geldi güvenlik. İnce bileklerimden tutup götürdüler beni. Götürürlerken küçük çocuğun hıncını almak istercesine kafama yolladılar elllerinde kalan tüm enerjilerini ve yetkilerini topladıkları yumruklarını.

Ama çocuğun bir suçu yoktu. Suç gerekli terbiyeyi verememiş annenindi. Bu teoriye göre benim de suçsuz olmam gerekirdi.

Şarkı sona erdi.

Ellerime baktım kan yoktu. Çevremdeki yolcuların hepsi hiç bir şey olmamış gibi sakindi. Koltukta oturuyor, dışarıyı seyrediyordum.

Her zamanki gibi bir şarkı süresi kadardı yaşadıklarım.