Ben Hiç Bilmem Şiir Yazmasını

Ben şiir yazmasını hiç bilmem

Sen desen bile beceremem

Zaten hiç de sevmem

Babasını da sevmezdim.

Kafiyeler yorgun, yaşlı orospuların minicik etekleri gibi,

Çirkinliği çaresizce, süsleyerek örtmeye çalışıyor.

Sigara var bak güzel,

Yakınca çıtır çıtır sesler çıkıyor,

Dumanı içini ısıtıyor,

İçimdeki yangını hatırlatıyor.

Kimse sevmez beni.

Sevdiğimden sevilirim

Bak gör sevmesem bir gün,

Kendime mahkum edilirim.

Yeter artık yakmayın canımı,

Kibarlıklarınızla, süslü laflarınızla yakmayın.

Her özür dileyişte yanıyor boğazım.

Kendinizi affetirmeye çalıştığınızda,

Daha da çok kanıyor yaralarım.

Doğrudur canın yanıyordur,

Bıçak saplanmıştır sırtına.

Ama benim kimsenin göremediği milyarlarca kağıt kesiğim var,

Ne kanar,

Ne bakınca iç yakar,

Ama bil ki acıyor,

Öldürüyor yavaşça.

Herkesi hayatta tutamam ben,

İsa değilim, olmak da istemem.

Anılarım kaldı bir tek elimde

Onları da al, kıvır götüne sok,

Bir gün bakar, ağlar gibi olursun belki.

Cenazemde ağlayın,

Lütfen ağlayın.

Gülmemizi isterdi diye kahkalar atmayın

İstemem gülmenizi.

Ağlamanıza ihtiyacım var,

Ciddiye almanıza,

Üzülmenize, hayata döndürmeye çalışmanıza.

Ben ölmem biliyorum

Ama yaşamaya da ihtiyacım var.
Ben hiç sevmem şiir yazmasını
Bir tek enishanın şiirlerini okurum, arada serdar yazarsa onlarınkini

Ha bir de biri oku bak güzel derse.

Yazamam zaten hiç.

Sen ölsen bile yazamam.